خدايا همواره تو را سپاس مي‌گزارم كه هر چه در راه تو و در راه پيام تو پيش‌تر مي‌روم ، بيش‌تر رنج مي‌برم . آن‌ها كه بايد مرا بنوازند ، مي‌زنند ؛ آن‌ها كه بايد هم‌گامم باشند ، سد راهم مي‌شوند ؛ آن‌ها كه بايد حق‌شناسي كنند ، حق‌كشي مي‌كنند ؛ آن‌ها كه بايد دستم را بفشارند ، سيلي مي‌زنند ؛ آن‌ها كه بايد در برابر دشمن دفاع كنند ، پيش از دشمن حمله مي‌كنند ،آن‌ها كه بايد در برابر سم‌پاشي‌هاي بيگانه ستايش يا تقويتم كنند ،تضعيف و نااميد و متهمم مي‌كنند ، تا در راه تو از تنها پايگاهي كه چشم ياري و پاداش دارم ، نوميد شوم ، چشم ببندم و رانده شوم و........
خدايا من مي‌خواهم تنها اميدم تو شوي و چشم انتظارم تنها به روي تو بازماند و تنها از تو ياري طلبم و تنها از تو پاداش گيرم و در حسابي كه با تو دارم ، شريكي وجود نداشته باشد.
استاد شهيد دكتر علي شريعتي رحمه الله علیه

مثل هر آدم ضعیفی که در سختی ها بیش تر به یاد خدا می افتد و در بی کسی بیش تر می فهمد که خدا، تنها کس هر کسی است، خدا را به روشنی و صراحت صبحی که دارد در برابر چشم های منتظرم طلوع می کند، حس می کنم، می بینم، دست های لطیف و حمایت گرش را بر روی شانه هایم لمس می کنم و از این همه لطف و مهر که به این بنده حقیر و بی ارج ارزانی داشته است، غرق هیجان و خجلتم.
خدایا! چندیست که زمان برایم به سختی می گذرد، از همه رنجهایم با غم و اندوه به تو پناه بردم و حال با تمام وجود به تو پناه می برم مرا از رنج چه غم که تو را دارم. مرا همین بس که توفیق یاد تو و همنشینی تو و بندگی تو را یابم.
مهربانم! لحظاتی بود که خنده و گریه را به هم پیوستم… خندان گریستم! لحظاتی که تنهایی بر وجودم چنگ انداخته بود و رنج توان از قدمهایم می گرفت، زمین خوردم، با یادت برخاستم و ادامه دادم! لحظاتی که هیچ پناهی را نمی یافتم و هیچ همراهی نبود، خدایا به تو پناه بردم! لحظاتی که دلم را مملو مهرت و ذهنم را سرشار یادت کردم و آن زمان آرامش یافتم…
استاد شهيد دكتر علي شريعتي رحمه الله علیه